Τα λάθη, είναι ο δρόμος της ψυχής μας.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο μη με μαλώνεις. Μπορεί να σε παραμέλησα εδώ και αρκετό καιρό, ωστόσο δε σε ξέχασα. Δε σε ξέχασα ούτε λεπτό...

Δεν είναι λίγες οι στιγμές στη ζωή μας, που νιώθουμε πως κάποιος πάτησε το μαγικό κουμπί, και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα χάθηκε η γη κάτω από τα πόδια μας. Δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις, που αισθανόμαστε μετέωροι ανάμεσα στη γη και τον ουρανό. Στιγμές που το έδαφος μοιάζει τόσο μακρινό και ο φόβος, ο πανικός και οι ταχυπαλμίες κυριεύουν το σώμα και την ψυχή μας. Το άγχος μας αγκαλιάζει και ο φόβος εισβάλει στην ψυχή μας. Είναι στιγμές που χάνουμε τα πάντα. Φτάνουμε στο κατώτατο σημείο. Είτε από δικό μας λάθος, είτε με τη βοήθεια ενός τρίτου.

Εκείνες τις στιγμές, τα λεπτά που νιώθουμε να χάνουμε τα πάντα, προσπαθούμε να πιαστούμε από ένα μικρό κλαδάκι. Από μια τόση δα μικρή κλωστούλα, η οποία αν και μικρή, θα είναι το στήριγμα μας σε αυτή τη φάση της ζωής μας.

Εκείνες τις στιγμές νιώθουμε μόνοι μας, χαμένοι στο άπειρο. Πολλές φορές, ενώ είμαστε ήδη πεσμένοι, κάνουμε ακόμη ένα βήμα πίσω. Θέλουμε να προστατέψουμε τον εαυτό μας. Να ανοίξουμε τα φτερά μας και να κρυφτούμε από κάτω. Αλλά γιατί; Γιατί, αφού έχουμε φτερά δεν τα ανοίγουμε με μοναδικό σκοπό να πετάξουμε και πάλι ψηλά; Μια πτώση δεν είναι πάντα αρνητική, αρκεί να σηκωθούμε και πάλι όρθιοι και να πετάξουμε. Και αν πέσουμε δεν πειράζει. Τα λάθη, είναι ο δρόμος της ψυχής μας. Χωρίς τα λάθη, δε θα ήμασταν αυτό που είμαστε τώρα. Χωρίς αυτές τις μικρές ή μεγάλες πτώσεις της ζωής μας, δε θα είχαμε αυτόν το χαρακτήρα.

Οπότε ας ανοίξουμε και πάλι τα φτερά μας και ας πετάξουμε. Ας ανέβουμε και πάλι, ας πατήσουμε και πάλι κάπου.

Φιλιά
Γιάννης Ταξίδης