να σου εκμυστηρευτώ κάτι; Βλέπω τόσα πράγματα γύρω μου και απορώ. Απορώ με τους ανθρώπους που ήρθαν με σκοπό να βοηθήσουν τη χώρα μου. Ανθρώπους που ήθελαν το καλό της και που ορκίστηκαν να την προστατεύουν. Ανθρώπους οι οποίοι έβγαιναν και έταζαν πράγματα και καταστάσεις...Λεφτά, εργασία, παιδεία, μια καλύτερη ζωή...ένα όμορφο μέλλον. Ένα αύριο! Κοιτάζω και απορώ. Πόσοι από αυτούς μπορούν πραγματικά να μας κοιτάξουν στα μάτια και να μας πουν το γιατί; Πόσοι απο αυτούς; Πόσες ερωτήσεις θα είχα να κάνω, αν μου δινόταν η ευκαιρία να μιλήσω έστω και με έναν από αυτούς; Δε θέλω πολύ χρόνο, μονάχα ένα λεπτό μου είναι αρκετό. Είναι περήφανοί για την κατάσταση αυτή; Είναι περήφανοι για τα χιλιάδες ψέματα και την υποκρισία; Χιλιάδες Ελληνικά σχολεία του εξωτερικού κλείνουν... Πως τολμάς να μιλάς για ανάπτυξη και πρόοδο όταν κόβεις το μέλλον; Πώς τολμάς να μιλάς για υποστήριξη όταν "κλέβεις" το μοναδικό κομμάτι Ελλάδας των ομογενών; Πως μπορείς και μιλάς για παιδεία όταν κλείνεις το δρόμο στην παιδεία; Πως τόσο ψυχρά αποφασίζεις να στερήσεις αυτό το μικρό κομμάτι Ελλάδας, τη γλώσσα και την ιστορία μας; Οταν το μοναδικό κομμάτι Ελλάδας που μας έχει μεινει (εμάς τους κατοίκους του εξωτερικού) ήταν το σχολείο; Οταν με απόλυτη περηφάνια...
σηκώναμε (και σηκώνουμε) τη σημαία μας σε κάθε εθνική γιορτή; Δεν είμαι σε θέση να πω πολλά.. ωστόσο έχω μάτια και βλέπω... Εσύ μπορείς να με κοιτάξεις στα μάτια και να μου πεις κάτι; Να μου πεις ένα γιατί... Ξέρω πως το κείμενο μου θα περάσει απαρατήρητο...Αγαπημένο μου ημερολόγιο, το κείμενο μου ίσως δε θα φτάσει ποτέ εκεί που απευθύνεται...ακόμη και να φτάσει, ποτέ δεν πρόκειται να πάρω μια απάντηση!
Φιλιά
Γιάννης
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου