Ας γίνουμε πάλι παιδιά - Ας πετάξουμε!

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

μεγαλώσαμε! Μεγαλώσαμε απότομα και ξεχάσαμε τι θα πει ζωή! Ακόμη και όταν κοιμόμαστε, το μυαλό μας περιπλανιέται στα προβλήματα της δουλειάς, στις υποχρεώσεις. Σηκωνόμαστε από το κρεβάτι και τρέχουμε. Τρέχουμε μέσα στο σπίτι σαν τους τρελούς να προλάβουμε, να μην αργήσουμε! Τρέξε να προλάβεις το λεωφορείο, το τρένο και παράλληλα να σκέφτεσαι οτι μπροστά σου υπάρχει ένας Όλυμπος υποχρεώσεων! Το έχεις παρατηρήσει, πως η ζωή μας έχει γίνει ένας μαραθώνιος; Απο το πρωί μέχρι το βράδυ τρέχουμε...Να προλάβουμε. Έχουμε γεμίσει τις ζωές μας με υποχρεώσεις και προβλήματα. Έχουμε ξεχάσει οτι πρέπει να σκεφτόμαστε και λιγάκι τον εαυτό μας. Αν βλέπαμε τα πράγματα λιγάκι ποιό χαλαρά, αν βλέπαμε τη ζωή με άλλη οπτική γωνία, τότε όλα θα ήταν όπως παλιά! Όπως τότε που ήμασταν παιδιά! Θα γινόμασταν και πάλι μικροί και θα απολαμβάναμε τη ζωή όπως της αξίζει! Έχεις νιώσει ποτέ την ανάγκη να γίνεις πουλί και να φύγεις μακριά; Να βγάλεις φτερά και να πετάξεις σε μέρη που πάντα ονειρευόσουν; Μακριά από τα προβλήματα της καθημερινότητας;  Εγώ πάντως μπορώ να σου πω με σιγουριά, πως δεν είναι λίγες οι στιγμές που λέω μέσα μου: "Θέλω να
φύγω. Να πετάξω, μονάχα για ένα λεπτό και μετά να έρθω ξανά πίσω". Δεν θέλω να φυγω από προβλήματα και καταστάσεις, έχω επιλέξει να είμαι εδώ στα δύσκολα! Να μη φευγω όταν κάτι πάει στραβά. Nα το αντιμετωπίζω κατάματα. Ωστόσο δε σου κρύβω, πως αν έβρισκα ένα μαγικό λυχνάρι και είχα ελεύθερη μια ευχή, το πρώτο πράγμα που θα ζητούσα, θα ήταν να πετάξω! Από μικρός ονειρευόμουν να βγάλω φτερά! Να νιώσω ελεύθερος και για ένα λεπτό να ξεφύγω από τα προβλήματα της καθημερινότητας! Και επειδή όσο και αν ψάχνω  μανιωδώς σαν τον τρελό σε μπαούλα και αποθήκες της γιαγιάς, λυχνάρι δεν έχω βρει, ξέρεις τι κάνω; Κλείνω τα μάτια και...πετάω! Όχι δεν τρελάθηκα (θα μου πεις, ποιος τρελός το παραδέχεται;). Με τη φαντασία μου πετάω και κάνω ένα διάλειμμα από τα προβλήματα! Και όταν ανοίγω και πάλι τα μάτια, νιώθω διαφορετικά...Νιώθω ελεύθερος και έτοιμος να αντιμετωπίσω και πάλι την καθημερινότητα! Εμένα με βοηθάει...εσένα;

Φιλιά
Γιάννης Ταξίδης