αλλάξαμε! Αλλάξαμε γαμώτο και γίναμε αυτό που κοροϊδεύαμε! Γίναμε χωρίς να το θέλουμε αυτό που πάντα απεχθανόμασταν. Γίναμε κάτι άλλο και ξεχάσαμε αυτά που λέγαμε. Θα μου πεις τότε ήμασταν μικροί, μέσα στην ανεμελιά, γεμάτοι όνειρα για το αύριο. Θυμάμαι που ορκιζόμασταν πως εμείς δε θα γίνουμε έτσι. Θυμάμαι σαν τώρα που λέγαμε οτι εμείς θα αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο. Εμείς δε θα γίνουμε μηχανές. Εμείς θα παλέψουμε για το αύριο. Θα παλέψουμε και θα αγωνιστούμε για τα όνειρα μας. Δε θα είμαστε οι δειλοί, αλλά θα τολμάμε να κοιτάμε μπροστά. Να κοιτάμε μπροστά ακόμη και όταν μας βάζουν εμπόδια. Ακόμη και όταν κάποιοι προσπαθούν με νύχια και με δόντια να μας βάλουν παρωπίδες.
Και τελικά; Τι καταφέραμε; Γίναμε αυτό που δε θέλαμε. Πάψαμε να ζούμε το τώρα. Σταματήσαμε να αγωνιζόμαστε για τα όνειρα μας. Βάλαμε φρένο στη ζωή μας...αλλάξαμε. Γιατί; Πως το αφήσαμε να γίνει; Γιατί δε γίναμε αλλιώς; Γιατί μείναμε στα λόγια; Μήπως όμως δεν είναι αργά;
Εγώ έτσι νομίζω; Ή μάλλον δε νομίζω, αλλά είμαι σίγουρος. Είμαι σίγουρος πως ποτέ δεν είναι αργά. Πως το όνειρο δεν
έχει ημερομηνία λήξεις. Θα με ρωτήσεις "Και τώρα τι ρε Johny; Τώρα είναι αργά!". Μα αν με ρωτάς και θέλεις μια ειλικρινή γνώμη, θα σου πω να κοιτάξεις βαθιά μέσα μου και να δεις καθαρά ποια είναι τα θέλω σου. Ποια τα όνειρα και ποιες οι φιλοδοξίες σου. Σήκω. Κυνηγά τα όνειρα σου. Αν δεν τα κυνηγήσεις θα μείνουν πάντα όνειρα...Και μη ξεχνάς πως για ένα όνειρο αξίζει να παλέψεις. Γιατί μόνο τα όνειρα μας έχουν μείνει ακόμη. Και εμείς θα τα κάνουμε πράξη. Δε θα μείνουμε στα λόγια. Θα αλλάξουμε!
Φιλιά
Γιάννης Ταξίδης
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου