τι μέρα και η σημερινή; Πόσο πολύ γέλασα με τον εαυτό μου δεν περιγράφεται! Θυμάσαι που σου έλεγα ότι γράφτηκα στη σχολή οδηγών; Κάτι θα θυμάσαι δε μπορεί...
Σήμερα που λες πήρα τον πατέρα μου και πήγαμε σε μια μικρή πόλη (κοντά στη δική μου), στην οποία υπάρχει μια μικρή πίστα που σου επιτρέπεται να οδηγήσεις! Μη φανταστείς καμια πίστα σαν αυτή στη Formula 1, αλλά για το σκοπό που φτιάχτηκε καλή είναι! Να σου τονίζω πως αυτή είναι η δεύτερη φορά που κάθομαι στο τιμόνι! Το προηγούμενο Σάββατο έγινε η "πρεμιέρα", με εμένα να έχω υπό την "κατοχή" μου μόνο το τιμόνι, ενώ σήμερα είχα και τα πεντάλ. Αυτό είναι αρχή ενός τσίρκου. Τα πρώτα 5 λεπτά
προχωρούσαμε και ταρακουνιόμασταν λες και γινόταν σεισμός 9 ρίχτερ. Κάτι έκανα λάθος με τον συμπλέκτη και το αμάξι άρχισε να χτυπιέται σαν το ψάρι. Και εγώ να συνεχίζω...να πατάω γκάζι και φρένο μαζί. Αυτό να κοπανιέται...ως που άφησα το φρένο και έφυγα σε 1 δευτερόλεπτο σπινιάροντας. Να έχω εγώ τον πόνο μου, να έχω και τον πατέρα μου και την αδερφή μου να κλαίνε μέσα στο αμάξι από το γέλιο. Προχωράω παρακάτω (χωρίς να κοπανιόμαστε) και βλέπω μπροστά μου την ανηφόρα....αυτή η ανηφόρα μου φάνηκε λες και την ανέβαινα με γαϊδούρι. Και να έχω σχηματίσει ουρά από πίσω μου...Το μόνο που έλλειπε είναι ένα μουσικό χαλί με την Αλίκη να τραγουδάει τον "Καροτσέρη!"
Αυτά λοιπόν! Την Πέμπτη έχει συνέχεια..σε κανονικό δρόμο. Ελπίζω να μη πάρω κανέναν σβάρνα!
Φιλιά
Ταξίδης Γιάννης
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου