από μικρός έκανα όνειρα! Πολλά όνειρα. Τη μία γινόμουν πουλί και πετούσα, την άλλη ταξίδευα με τον Πίτερ Πάν και μετά γινόμουν αστέρι. Στον ύπνο μου έβλεπα νεράιδες και ιππότες. Δράκους και όλα τα συναφή. Με λίγα λόγια ήμουν όπως κάθε άλλο παιδί. Ένα παιδί γεμάτο φαντασία! Θυμάμαι, όταν πήγα πρώτη δημοτικού, μιλούσαμε με την δασκάλα μου για το μαγικό λυχνάρι και τις μαγικές ευχές. Από τότε έχει καρφωθεί στο μυαλό μου η ιδέα να βρω ένα λυχνάρι. Θυμάμαι, που έψαχνα στο σπίτι και έλεγα στη μάνα μου "Δεν μπορεί ρε μαμά! Κάπου θα έχουμε ένα λυχνάρι. Μόνο ο Αλαντίν έχει. Εμείς τι;"
Ψάξε από εδώ, ψάξε από εκεί, βρήκα σε ένα ντουλάπι, ένα μικρό κανατάκι, το οποίο με πολύ (για να μη σου πω υπερβολική) φαντασία έμοιαζε με λυχνάρι. Το πήρα λοιπόν στο χέρι μου, το έτριψα, το γυάλισα...μα το Τζίνι δε...
βγήκε ποτέ. Μη με ρωτήσεις γιατί. Ίσως έφταιγε η πανσέληνος, ίσως ήταν Τρίτη και 13, ίσως δεν υπάρχουν Τζίνι; Θα σε γελάσω; Από εκείνη τη στιγμή πάντως μου είχε τυπωθεί στο μυαλό να βρω ένα Τζίνι. Στο τσακ ήμουν να βάλω αγγελία! "Εξάχρονο αγόρι, ψάχνει επειγόντως ένα μαγικό Τζίνι! " Θυμάμαι λίγες μέρες μετά, το Τζίνι βγήκε από το κανατάκι. Όχι, όχι αγαπημένο μου ημερολόγιο, δεν έχω λαλήσει. Στο ύπνο μου το Τζίνι εμφανίστηκε και μου είπε ότι έχω τρεις ευχές ελεύθερες. Και οι απαντήσεις ήρθαν αμέσως. Ζήτησα ένα ποδήλατο.Ένα τρενάκι και να συναντήσω τον Πίτερ Παν!
Κρίμα που από τότε, το Τζίνι δεν φάνηκε ξανά...Τώρα όμως έμαθα πως δε χρειαζόμαστε κανένα Τζίνι. Εμείς είμαστε και το λυχνάρι. Εμείς είμαστε και το Τζίνι. Αρκεί να πιστέψουμε σε αυτό που θέλουμε....και όλα θα γίνουν!
Φιλιά
Γιάννης Ταξίδης
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου